داستان زیبا و عاشقانه ( قهوه شور)

پسر، دختر را در یک مهمانی ملاقات کرد.
آخر مهمانی، دختر را به نوشیدن یک قهوه دعوت کرد، دخترشگفت زده شد اما از روی ادب، دعوتش را قبول کرد.

در یک کافی شاپ نشستند، پسر عصبی تر از آن بود که چیزیبگوید، دختر احساس راحتی نداشت و با خودش فکر می کرد “خواهش می کنم اجازه بده برمخونه…”.
یکدفعه پسر پیش خدمت را صدا کرد، “میشه لطفا یک کم نمکبرام بیاری؟ می خوام بریزم تو قهوه ام.” همه بهش خیره شدند، خیلی عجیبه! چهره اشقرمز شد اما اون نمک رو ریخت توی قهوه اش و اونو سرکشید. دختر با کنجکاوی پرسید، “چرا این کار رو می کنی؟” پسر پاسخ داد، “وقتی پسر بچه کوچیکی بودم، نزدیک دریازندگی می کردم، بازی تو دریا رو دوست داشتم، می تونستم مزه دریا رو بچشم مثل مزهقهوه نمکی.
حالا هر وقت قهوه نمکی می خورم به یاد بچگی ام می افتم،یاد زادگاهم، برای شهرمون خیلی دلم تنگ شده، برای والدینم که هنوز اونجا زندگی میکنند.”همینطور صحبت می کرد، اشک از گونه هایش سرازیر شد. دخترشدیداً تحت تاثیر قرار گرفت، یک احساس واقعی از ته قلبش، مردی که می تونه دلتنگیشرو به زبون بیاره، اون باید مردی باشه که عاشق خونوادشه، هم و غمش خونوادشه و نسبتبه خونوادش مسئولیت پذیره… بعد دختر شروع به صحبت کرد، در مورد زادگاه دورش، بچگیشو خانواده اش.
مکالمه خوبی بود، شروع خوبی هم بود. آنها ادامه دادند بهقرار گذاشتن.

دختر متوجه شد در واقع اون مردیه که تمام انتظاراتش روبرآورده می کنه:خوش قلبه، خونگرمه و دقیق. اون اینقدر خوبه که مدام دلشبراش تنگ میشه!ممنون از قهوه نمکی! بعد قصه مثل تمام داستانهای عشقیزیبا شد، پرنسس با پرنس ازدواج کرد و با هم در کمال خوشبختی زندگی می کردند….هروقت می خواست قهوه برایش درست کند یک مقدار نمک هم داخلش می ریخت، چون می دانست کهبا اینکار لذت می برد.

بعد از چهل سال مرد در گذشت، یک نامه برای زن گذاشت، ”عزیزترینم، لطفا منو ببخش، بزرگترین دروغ زندگی ام رو ببخش. این تنها دروغی بود کهبه تو گفتم: " قهوه نمکی". یادت میاد اولین قرارمون رو؟ من اون موقعخیلی استرس داشتم، در واقع یک کم شکر می خواستم، اما هول کردم و گفتم نمک.

برام سخت بود حرفم رو عوض کنم بنابراین ادامه دادم. هرگزفکر نمی کردم این شروع ارتباطمون باشه! خیلی وقت ها تلاش کردم تا حقیقت رو بهتبگم، اما ترسیدم، چون بهت قول داده بودم که به هیچ وجه بهت دروغ نگم… حال من دارممی میرم و دیگه نمی ترسم که واقعیت رو بهت بگم، من قهوه نمکی رو دوست ندارم، چونخیلی بدمزه است… اما من در تمام زندگیم قهوه نمکی خوردم! چون تو رو شناختم، هرگزبرای چیزی تاسف نمی خورم چون این کار رو برای تو کردم. تو رو داشتن بزرگترین خوشبختیزندگی منه. اگر یک بار دیگر بتونم زندگی کنم هنوز می خوام با تو آشنا بشم و تو روبرای کل زندگی ام داشته باشم حتی اگه مجبور باشم دوباره قهوه نمکی بخورم. ”

اشک هایش کل نامه را خیس کرد. یک روز، یه نفر از اوپرسید، ” مزه قهوه نمکی چطور است؟ اون جواب داد “خیلی شیرین” !